Recent verhaal

Brussel

Ik ga een verhaaltje schrijven over Brussel waar ik tien jaar heb gewoond, van 1989 tot 2000. De aanleiding was een ontmoeting met de Franstalige Belg Vincent op een Franse camping waar ik een zomer heb gewerkt .Hij zou en moest me hebben, deze Juan  en dat lukte hem verdraaid goed. In Nederland kwam hij me elk weekend opzoeken. Een jaar later woonde ik in Brussel. De verhuizing verliep voorspoedig. We huurden een appartement in St.Gilles, een leuk buurtje met veel kunstgalerijen en winkeltjes. Onder ons huis woonde een Arbarische familie met een kapperszaak. Ik herinner me het bad dat in de keuken stond en de super Amerikaanse koelkast die veel te groot was voor ons beidjes. We waren blij dat we een huisje hadden gevonden. Vincent vertrok elk weekend naar de Ardennen om te gaan ‘grimper’, rotsclimbing. Die sport was zijn lust en zijn leven. Vaak ging ik mee en hing dan soms ook in de touwen maar echt leuk heb ik het nooit gevonden. Doodsbang om te vallen. In de zomer weer vertrok hij voor drie weken naar Chamonix om alpinist te zijn. Dat betekende dat onze vakanties er altijd een beetje bij in schoten. Maar ze waren wel erg actief altijd. Vincent ging klimmend het leven door en kon dan ook niet gewoon een strandwandeling maken. Dat klimmen ging trouwens nog veel verder …over vrouwen gesproken. Maar dat zag ik toen allemaal nog niet zo goed, vond hem wel stoer geloof ik. De relatie heeft toch vier jaar geduurd. En toen brak de bom want hij werd verliefd op Brigitte en vroeg me vriendelijk om het huis te verlaten aangezien hij daar met haar in wilde trekken. Toen vond ik onderdak bij mijn Vlaamse vriendin Inge aan wie ik soms nog wel moet denken. Ze gaf toen Nederlandse les aan Franstalgen in Brussel. Wat deed ikzelf? Ik vond heel makkelijk werk als lerares Nederlands op privétalenscholen. Berlitz bijvoorbeeld. Een fabriek was het. JE moest je dag indelen naar hoe het hun uitkwam en werd zwaar onderbetaald. Maar ik herinner me nog wel de gesprekken met de studenten die vaak vlot verliepen. Zo gaf ik les aan de zoons Brenninkmeyer. A total immersion heette dat. Totale onderdompeling, wat inhield dat je ze 8 uur privéles gaf met een lunch. En die mevrouw van wie ik de naam ben vergeten met haar drankprobleem die ons de principes en regels van het taalonderwijs gaf. Is this a book? Yes it is a book. Is this a pen? No it’s a book. Where’s the pen? Where’s the book? The book is on the table. Summary please. Ik bleef daar toch een jaar en werd toen freelance lerares wat me niet helemaal … lees het volledige verhaal

Volg
  • Volg Het geheim

    Facebook