IJs met slagroom

Amstelveen, 7 februari 2013

Lieve Chantal,

Dank je wel voor je mooie kaart en de mooie zilveren ketting. Met mijn naam erin nog wel. Ik vind het reuze knap dat je niet vergeten bent dat ik twaalf jaar ben geworden. Mijn beste vriendin Laura belde me vorige week huilend op. Je weet misschien nog dat ze verliefd is op Tom. Sinds die tijd kan ze zich niet zo goed op andere dingen concentreren. Ze was mijn verjaardag gewoonweg vergeten! Die Tom is verliefd op Hanna en ik heb al duizend maal gezegd dat ze hem moet vergeten maar dat kan ze niet. ‘Jij bent nooit verliefd,’ huilde ze aan de telefoon. ‘Ik kan niet meer eten of slapen, mijn moeder is reuze boos op me. Zeker toen ik zei dat ik aan de pil wilde. Was ik gek geworden of zo? Dacht ik ook wel eens aan mijn huiswerk? Nee daar denk ik niet aan. Ze was gewoon niet te troosten.
‘Jij haalt tenminste goede cijfers en je hoeft er bijna niets voor te doen!’

Ik probeerde haar te kalmeren hoewel ik eigenlijk wilde zeggen dat als ze niet zo vreselijk snoepte, zij ook wel een kans maakt op de dansacademie waar ze ook al heen wil. Ik vind dat soms super irritant. Waarom wil ze steeds hetzelfde als ik? En die goede cijfers? Weet ik veel hoe dat komt?

Laatst nog hadden we een overhoring Frans. Ik moest opeens denken aan mijn laatste vakantie In Frankrijk met mijn ouders. Je weet misschien nog wel dat mijn moeder op een reisbureau werkt. Ze verhuurt vakantiewoningen maar geen vliegreizen hoor. Dat vind ik reuze jammer eigenlijk want we gaan elk jaar met de auto op vakantie. Duh! Als we dan op de heenreis eindelijk een hotel hebben gevonden inspecteert mijn moeder altijd het hele huis. Zitten er soms kakkerlakken achter het behang? Heeft het hotel zo’n wc met een gat? Is er een lavabo?
De laatste keer waren we in zo’n restaurant.
‘Vlinder bestel eens iets dat je helemaal niet kent!’ had ze gezegd en vroeg slakken. Slakken ja, dan weet je van te voren toch wel dat het smerig is?

‘Ce n’est pas ça’ had ze tegen de ober gezegd die het bord zuchtend had weggehaald. En dan keek ze weer in het menu en bestelde weer iets onbekends. Want we waren in Frankrijk ja! ‘Il n’y a pas de sucre dans la crème monsieur,’ moest mijn vader dan zeggen. Slagroom zonder suiker! Bah dat Franse eten is super ranzig. Mijn moeder is altijd aan het lijnen maar dit wilde ze toch echt niet opeten. ‘Vanille vanille,’ katte ze dan tegen me. ‘Je kunt toch eens pistache proberen?’ Mijn vader is ook geen held in het bestellen van onbekende gerechten maar probeert de zaak dan te sussen weet je wel.

Kan ik er iets aan doen dat ik goed ben in talen? Laatst hadden we een overhoring over 1984 van George Orwell. Dat snapt Laura niet.  Of er daadwerkelijk overal schermen zijn  in de straten. Laura vat alles zo letterlijk op en als ik dat tegen haar zeg kan ze me zo schaapachtig zitten aan te staren. Heus, ik wil niets vervelends over haar zeggen maar soms spoort ze gewoon niet. ‘Die Tom van jou zou wel eens een loverboy kunnen zijn,’ had ik gezegd en dat was natuurlijk reuze gemeen. Wat dat dan wel was een loverboy en hoe ik daaraan kwam? Ik weet het niet maar als ik aan die Tom moet denken met zijn opgepimpte scooter …een engerd vind ik het. En hij is ook nog eens zeventien jaar. Plus hij rookt. Geen idee wat hij overdag aan het doen is. Met die vette kuif van hem en die pukkels. Een loverboy? Hanna is zijn zoveelste vriendin en ik ben ze een keer tegengekomen in dat gat waarin we wonen. Ze moet zeker twintig jaar zijn. Met die hoerige overgeverfde haren. Heb je wel eens ‘Gloed’ gelezen (met jou kan ik tenminste over alles mailen!) Die vrouw die helemaal fout is dus? Nou zoiets. Nep panty’s en zo. Vuurrode lippenstift. Maar ik vind het ook reuze spannend, dat kan ik niet ontkennen.
‘Omdat ik daar een spreekbeurt over wil houden,’ had ik tegen Laura gezegd. ‘Over loverboys.’ En zij weer ‘en waarom dan?’

Natuurlijk vind mij moeder dat not done maar dat geeft niet. Die wil liever dat ik er eentje hou over het wormgat. En dan moet mijn vader er weet tussen komen. Tenminste als hij niet heeft gedronken want ik rook weer vies luchtje. ‘Je hoeft ze echt niet te verstoppen, al die flessen hoor,’ zegt mijn moeder dan tegen hem en dan krabt ze weer eens over haar hoofd. Waarom hij dan zoveel drinkt? Ik hou heel veel van hem want hij heeft pas geleden nog een prachtige tekening voor me gemaakt van een roodborstje.
‘Die is voor mijn Vlinder,’ had hij gezegd en ik heb hem zelf ingelijst. Hij heeft ook zelf een vogelhuisje getimmerd, dat vond ik reuze knap.
‘Weet jij dat ook de vrouwtjes kunnen zingen?’ zei hij laatst trots. Nee dat wist ik niet. Weet jij dat eenden verkracht worden?’ dacht ik vals. Mijn vader is een lopende encyclopedie. Met hem kan ik tenminste echt praten. ‘Waar hebben jullie het nou weer over?’ vraagt mijn moeder dan tijdens het eten (dit keer een vegetarische aubergineschotel).
‘Doe nou een gezellig,’ zegt ze dan.
‘Ik zie jou nog wel eens in een circus werken,’ als dit zo doorgaat.’

En wat is er mis met een circus. Dat is een beetje mijn geheim want daar zou ik best willen werken. Meesterlijk lijkt me dat. Heb je al eens paarden geroken? Nou dat dus. Ik krijg waarschijnlijk een bijbaantje in een paardenstal hier in de buurt als mijn moeder niet moeilijk doet. Want die wil dat ik bij haar kom om etiketten te plakken. Ik mag dan elke dag een ritje maken. Op een Arabier. Fantastisch toch? Ik fiets er vaak naar toe. Mijn Bonny. Het duurde even voordat ik zijn vertrouwen won, je weet misschien dat Arabieren zich niet zomaar laten temmen. Maar als ik Bonny zie vergeet ik alles. Wist je dat paarden echt kunnen praten? Soms heeft hij wel van die ‘buien’ maar hij wordt vanzelf wel rustiger als ik hem een tijdje zit te aaien. Ik krijg de indruk dat hij me ook begint te kennen. Met paarden moet je echt heel voorzichtig omgaan en zeker met een Arabier, moeten ze je niet dan moeten ze je niet. Misschien voelt hij wel dat ik hem begrijp. Ik ga op hem zitten en we starten in draf. Daar droom ik van. Mijn haren in de wind. Het bos ruikt fris. We hebben niet echt haast Bonny en ik en ik stel hem gerust. Het heeft net geregend (ook al zoiets bizars van mij want in films schijnt altijd de zon) en er zitten druppels op de bladeren. Nou ja Chantal, over dat soort dingen fantaseer ik dus, ook al vind ik het leven over het algemeen vrij saai. Had ik dan ook maar een broer of zus met wie ik echt kon praten! Laura zegt dan weer dat ik beter af ben zonder familie want die heeft steeds ruzie met haar oudste zus. En ik had bijna een broer gehad als mijn moeder geen miskraam had gehad. Hoe zou die geheten hebben? Bas vind ik een spannende naam. Jij ook?

Nu ga ik stoppen want ik moet nog een opstel schrijven over die film die ik gisteren heb gezien over die pyromaan.
Schrijf je me snel weer terug?

Heel veel liefs,
Vlinder

Ps hoe gaat het met jou?

Deel dit met anderen!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

2 reacties op “IJs met slagroom”

  1. Precies zoals een puber een brief schrijft. Knap gedaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Volg
  • Volg Het geheim

    Facebook