Het Lek

Als Peter zijn ogen opent, voelt hij zich nog steeds niet goed. De dag ervoor had hij nog lang getafeld met een collega van het radiostation waar hij werkte. Veel gegeten had hij niet, omdat ze weer eens van mening verschilden over wat hij juist niet met zijn collega wilde bespreken. Hij probeert niet aan dat gesprek en het interview met André Bosman te denken, loopt naar de badkamer en bekijkt zichzelf in de spiegel.
‘Ijdeltuit’, had ze plagerig gezegd.
‘Ik heb nog nooit zo’n ijdeltuit gezien.’

En dat was meteen de reden dat hij nooit aan een langdurende relatie begon. Waarom moet  alles benoemd worden? Als ze ruzie hadden ging het altijd daarover. Wat ben je stil, is er iets? of weet je wat ik zo leuk aan je vind?
In zijn woning in het historische stadscentrum Punda, in Willemstad, staat geen televisie en ook geen radio. Ook dat vindt ze irritant. Ja maar op je werk…op zijn werk ja maar niet thuis.
Hij plenst wat water over zijn gezicht en begint zich te scheren. Dan gaat de telefoon. Hij ziet op de display dat het zijn moeder was. Shit die verjaardag.
’Alles goed schat?’ hoort hij op de voicemail.
‘We hebben geluisterd gisteren en we vonden het een boeiend interview, al moet ik wel zeggen dat je soms wel uit je slof schoot, dat zijn we niet zo gewend van je.’

Hij weet dat ze op dat Zeeland gedoe doelde en dat was vrij pijnlijk maar van zijn moeder kon hij het hebben.
VVD kamerlid André Bosman was een duchtige tegenstander geweest. Hij had het woord etniciteit niet één keer genoemd maar het woord afkomst daarentegen wel vaak. Waarschijnlijk is dat handiger als je impopulaire maatregelen moet gaan nemen. Hij begint zich weer op te winden en dat wil hij niet. Die verjaardag dus. En hij heeft niets in huis. Laatste dead-line zou om acht uur ’s avonds zijn dus hij zou geen tijd meer hebben om de stad in te gaan. Eva bellen, wil hij niet omdat hij geen zin had om ‘gezellig’ met haar naar de verjaardag van zijn vader te gaan. Dus pakt hij de telefoon en belt naar Vreugdedal, een restaurant dat uitstekende maaltijden verzorgde. Hij reserveert een tafeltje en belt dan zijn moeder op. Ze klinkt een beetje gehaast.’
‘Je wil toch niet zeggen dat je het vergeten hebt Peter?’ En ‘dat had je niet hoeven te doen!’

Snel zet hij een kop koffie Waarom gaat hij hiermee verder? Soms komt hij vermoeider thuis dan voordat ze samen waren. Dat was het, haar ogen! Ze doen hem denken aan de Siamese kat die hij vroeger thuis had. En die heerlijke naïviteit van haar. Zoals ze haar veters strikt. Opeens beseft hij dat hij zich soms echt wel als een hufter gedroeg. Kan zij er iets aan doen dat ze dacht dat hij in de Efteling werkt? Vaak slenteren ze naar de havens en gingen gewoon zitten genieten van de vele boten op het water. Maar voor haar wat dat niet goed genoeg.

‘Het ‘Lek’, is een Antilliaanse radio zender met nieuws over de actualiteiten in Nederland.
Peter heeft er nooit een speciale studie voor gedaan, hij was er als het ware zomaar ingerold en nu waren er zelfs plannen dat hij mee zou doen aan talkshows op de televisie. Het werken bij ‘Het Lek’ geeft hem toch een band met het land dat hij op zijn veertiende had moeten verlaten. Na een moeizame start was hij uiteindelijk leraar geworden op een basisschool en dankzij connecties van zijn vader was hij begonnen te werken bij het radiostation waar hij een interne training kon volgen.

Hij kijkt nogmaals in de spiegel. Wat is hij oud geworden? Pas vijfenveertig en al een beginnend buikje.
Misschien moest hij dan toch maar zijn haar verven, zoals zij had geopperd. Hij wrijft over zijn hoofd. Viel het erg op die haargrens? Sexy? Hij kon het niet uitstaan dat Eva steeds in zijn hoofd zat. Het interview. Hij zucht diep. Wat dacht hij er nou werkelijk van? Eerst had hij een gesprek gehad met het bestuur van De Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie en toen dus dat interview met Bosman.

Het nieuwe wetsvoorstel van Bosman was gewoon niet goed te keuren. Dat kon hij zich ethisch niet verantwoorden. En als een journalist objectief moest blijven, soit. Wat had Bosman gezegd? Dat hij geen zeggenschap had over de toekomst van de Antillianen, omdat het niet onder zijn bevoegdheid viel. In Nederland zouden er twintig gemeenten bestaan met Antillianen die samenschoolden in tegenstelling tot de Turken en Marokkanen. Dat was niet het hoofdprobleem maar wel het feit dat de Antillianen in de Antillen kansarm waren en dat niemand gebaat was bij de vestiging van deze bevolkingsgroep in Nederland. Waarop Peter hem had gevraagd of als hij als Middelburger het normaal zou vinden als deze kwestie zich in Zeeland zou afspelen. Of er dan ook een wet tegen de Middelburgers zou komen. Het was die laatste vraag die de redactie onder druk had gezet en hem nu hoofdpijn had bezorgd .Bosman zelf reageerde vrij laconiek. Hij antwoordde dat hij niet selecteerde op ras maar op afkomst en dat het de taak was van de Antilliaanse regering zou zijn om de situatie in de Antillen te verbeteren. Daarmee was de kous af. Het interview had ongeveer vijftien minuten geduurd.

Wat zou hij die avond aandoen? En waar moet  hij het in vredesnaam over hebben? Zijn vader werd 78 en was nog even bij de tijd, dat wel maar soms kon hij hem niet plaatsen. Het had zeker te maken met het beroep dat hij had gehad. Bibliothecaris. Ja, zijn vader zat in de boeken. Ook nu nog. Eigenlijk had hij altijd het gevoel dat hij met Wikipedia in gesprek was en dat vond Peter erg vermoeiend. Ook altijd van die retorische vragen. Wist hij wat een syllogisme was? Nee dat wist hij niet. En of hij nog wel eens iets anders deed dan ‘verhaaltjes’ voorlezen.
En zijn moeder. Hij had inmiddels zes potten aardbeienjam in de koelkast staan. ‘Pot niet weggooien hoor?’
Het tennissen had haar lichaam zeker goed gedaan. Maar ja die oren hè?

Ze kan je zo indringend aankijken. Dan leek het net alsof ze aan het liplezen was. Zijn enige zus woonde alweer een tijdje in Nederland en dat vond hij niet direct vervelend. Het had nooit zo geboterd tussen hun. Kennelijk had ze het hem nog steeds niet vergeven dat hij haar ‘bolletje’ noemde toen ze vijftien was. Hè hij zou haar minstens een mailtje kunnen sturen. Oké dat witte hemd dan maar en een spijkerbroek, hij hoefde zich echt niet uit te sloven. Dat had hij zijn hele leven al gedaan. Misschien toch even naar de kapper wat Eva zo graag wil. God, hij kon toch wel een poging doen?

En dan loopt hij naar de telefoon.
‘Hallo?’ klonk het slaperig aan de andere kant van de wereld.
‘Hee zusje. Haal jij… patat of ik?’

Deel dit met anderen!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

19 reacties op “Het Lek”

  1. Hans T. schreef:

    Alwéér zo’n “creatie” om ontspannen tot me toe te laten! Je weet misschien nog wel: lezen is niet direct mijn ding. Kortere verhaaltjes, dat lukt aardig en heb bij jou schik erin! Een stimulans ……… to be continued!!
    Gr. Hans.

  2. Ronald de Hoogh schreef:

    Goed verhaal hoor! Behoorlijk associatief (gedachtesprongen). Aandachtig lezen nodig (drie keer).

  3. Ingrid Karsten schreef:

    dank je wel Ronald, dit doet me goed

  4. Ik kan een leuk boek schrijven, maar het lek, vindt ik adembenemend!
    Ik heb het Het grote geheim en Het zal je gebeuren geschreven.

    Veel succes met je volgende verhalen

    Met vriendelijke groet,

    Gerard M de Vries

  5. Annemarie Enters schreef:

    Te veel tijdswisselingen in dezelfde zin zou ik vermijden, want dat werkt verwarrend. Met plezier gelezen al vond ik het eind iets te abrupt.

    • Ingrid schreef:

      Annemarie, je hebt helemaal gelijk met de tijdswisselingen die ik nu heb aangepast. Dank je wel.

  6. Arne Hempenius schreef:

    Ik merkte dat ik geboeid was door de persoonlijke meimeringen van de hoofdpersoon. De haargrens, het buikje, de politiek, Eva, vader, moeder. Het kabbelt voort. Het kwam me voor dat de hoofdpersoon in een ‘mid-life’ crisis zit en op zoek is naar zichzelf en wat vertrouwd is.

  7. Femmy schreef:

    Mooi verhaal over een man die het aardig gemaakt heeft, en het hart op de goede plek heeft, maar wat midlifecrisisachtige problemen heeft. Leuke vondsten: de zes potten aardbeienjam. En ….het gevoel dat hij met Wikipedia in gesprek was. Af en toe overgangen die verbazing wekken, bijvoorbeeld. Maar ja die oren… en daarna Ze kon je zo indringend aankijken..

  8. Caroline Nelissen schreef:

    Ook van jou heb ik wat geleerd, namelijk wat een syllogisme is. Leuk gevonden! Ik vond het boeiend en dapper dat je actuele politieke spelers en de Antillen-problematiek gebruikte in je verhaal. Het einde was een prettige verrassing. Ik werd af en toe uit het verhaal gehaald door jouw gebruik van werkwoorden. Hij loopt naar de badkamer en bekeek zichzelf in de spiegel… Hij plenst water over zijn gezicht en begon zich te scheren… Ik verloor af en toe mijn concentratie

    • Ingrid schreef:

      Caroline, je hebt gelijk met de tijdswisselingen die ik nu heb aangepast. Dank je wel voor je reactie.

  9. Rob Verschuren schreef:

    Zoals gewoonlijk brengt jouw verhaal mij enigszins in verwarring. En met de eigenzinnige manier waarop je tegenwoordige tijd en verleden tijd door elkaar gebruikt, lijkt het alsof dat juist je bedoeling is. Tegelijk heeft het een onbenoembare ondertoon die me pakt en laat doorlezen en blijf ik meer dan eens stilstaan bij een mooie zin. Raadselachtig, boeiend.

  10. Yolande Timman schreef:

    Beeldend, chaotisch verhaal met een actueel onderwerp, het interview met die Bosman. En tegelijk heeft de hoofdpersoon een moeizame relatie en een verjaardag voor de boeg. Ik dacht steeds dat het op de Antillen speelde, terwijl zijn familie (of deel daarvan) maar in de laatste zin lijkt het of ze in Nederland zijn? Is dat de pointe, dat zijn leven op Curaçao fantasie is?

    • Ingrid schreef:

      Yolande, nee dat is niet de pointe. Hij belt aan het eind van het verhaal met zijn zus in Nederland maar het verhaal speelt zich af in Curaçao. Bedankt voor je reactie.

  11. Rob Alberts schreef:

    Beste blogvriendin,
    vreemd, jij reageert op mijn oude blog?
    Na een blogverhuizing schrijf ik nu op mijn nieuwe blog.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Volg
  • Volg Het geheim

    Facebook