Boterham met hagelslag

Voorzichtig open ik de deur van de logeerkamer. Kom zeg,  ik zal zelf wel uitmaken of Sinterklaas bestaat of niet. Ik ben dan misschien maar negen jaar maar echt niet gek! En als hij niet bestaat, zoals haar moeder gisteren tegen me had gezegd, tijdens het blokfluitspelen, dan heb ik  ook geen recht op een cadeautje. Een fiets had ik aan de Sint gevraagd maar mijn moeder had gezucht.

‘Een fiets? Maar ik heb je altijd gezegd dat je moet opletten als je naar school fietst. Je kijkt steeds achterom als je zwaait. Je rijdt nog eens tegen een muur.’
‘Met een mandje voorop en een rode,’ had ik geantwoord en daarmee was het gesprek afgelopen. Sinterklaas zou echt wel begrepen hebben dat ik niet op een wrak kan rijden. En ik vind het altijd leuk om te fietsen. Zeker nu ik alleen naar school mag rijden. Mijn vriendinnen hebben allemaal een mandje en een bagagedrager.

‘Je zit de hele tijd te blazen op dag ding Vlinder, speel het nog eens een keer.’
Nee vergeten zou ik het gesprek nooit. En ik haatte dat ding, klaar!
’Heeft u dochter soms iets aan haar ogen?’ had mevrouw Vogel, haar blokfluit juf, aan mijn moeder gevraagd, die altijd mee moest om zoals mevrouw Vogel tegen mijn moeder had gezegd ‘de motivatie te vergroten’, wat ze daarmee ook bedoelde.

 Dat mevrouw Vogel niet van Astrid Nijgh hield had ik snel begrepen want ze trok zo’n mond. Ik had het singletje gekocht van de cadeaubon, die ik had gewonnen na het de voorstelling in de Oude Kerk in Amsterdam.
‘Schandalig’,  had mevrouw Vogel gezegd tegen haar moeder.  En dan bedoelde ze niet alleen het singletje.
‘Ze speelde helemaal niet mee en zat wat te blazen met de fluit, heus ze kan het echt wel als ze wil maar ze moet meer oefenen.’

Zuurkool met worst! Elke week als ik kwam om 17u stonk het hele huis.
‘Even de aardappels afgieten hoor,’ zei mevrouw Vogel dan en had ik eindelijk een paar minuten rust. En toen kwam dus het idee om door te gaan met een altfluit. Weer andere noten, het werd nu wel erg moeilijk. En die gesprekken aan tafel. Mijn vader stelde een hond voor en haar moeder straf.

De logeerkamer is pikkedonker. Het is dan ook al twaalf uur ‘s nachts.  Of ik een surprise wilde maken. Wat was ik boos. Gedichtjes gaan schrijven voor een ander en een grappig cadeautje verzinnen. Belachelijk!
‘Dan maak ik wel een boterham met hagelslag voor Bob,’ had ik tegen haar vader gezegd ‘want die knoeit de hele tijd.’
Mijn vader had geglimlacht.
‘Maak jij maar een boterham met hagelslag.’
Het wilde niet lukken toch met dat krantenpapier. Mijn hele kamer zat vol snippers en toen moest ik zomaar huilen. Omdat hij niet bestond en zij al die jaren in de maling was genomen. Dat was gisteren. En hoe moest je nou een boterham met hagelslag maken? Mijn vader die altijd zat te tekenen had een keurige boterham uitgesneden van papier en daar stipjes op getekend. Nu had ik een echte.
‘Kijk,’ had hij gezegd.
‘En dat maak ik er een dikke van zodat we het cadeautje erin kunnen doen, leuk hè?’
Ik had braaf geknikt.
‘En als je nou wel een fiets krijgt?’ had mijn vader gevraagd.
‘Vind je Sinterklaas dan toch een beetje leuk?’ Die vervelende tranen ook.
Mama zou mijn lievelingssoep maken. Tomatensoep met ringetjes. Stukjes brood met een korstje. Lekker!

Even moet ik wennen aan het felle licht in de kamer. En dan zie ik al die pakjes liggen. Er is ook een hele grote met een wit laken om zich heen. Nieuwsgierig loopt ik er naar toe. Zou dat? En nu? Voorzichtig haal ik het laken er vanaf. Een fiets! Een rode fiets. Met een mandje voorop zoals Judith had en een blauwe sticker erop. Nieuwsgierig geworden, neemt ik plaats op het zadel. Hij zit wel lekker de fiets. Ze zou zomaar weg kunnen fietsen. Maar dan  wordt ze opeens weer heel erg boos. Het gebeurt gewoon vanzelf. In de hoek van de logeerkamer ligt een schaar.  Nu word ik ze behoorlijk link. Ik steek de schaar in een band.
Een fiets. Zij niet! Nu niet! De fiets begint te wankelen en valt bijna. En dan moet ik opeens weer huilen net als bij mevrouw Vogel. Heus ze wil wel flink zijn maar wist niet hoe! Tomatensoep met ringetjes! Dat zou ze nu niet krijgen.  Die loopt leeg, denk ik en leg de schaar weer weg.

Heel voorzichtig sluip ik naar de slaapkamer van mijn ouders.
‘Ben je wakker papa?’
‘Wat is er schat?’
‘Morgen is het sinterklaas hè papa?’
’Ja schat.’
’Misschien krijg ik dan een fiets.’
’Ja schat, misschien.’
‘Word je dan niet boos?’
‘Waarom boos lieve schat?’
’Mag ik bij je komen slapen?’
’Dat is goed schat, kom maar.’
’Zal ik Judith vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, ze is tenslotte al bijna 9.’
Geen antwoord.
’Zal ik vanavond toch mijn schoen mogen zetten?’
Haar vader draait zich slaperig om en gaat zitten.
’Mijn grootste lieveling toch! Natuurlijk mag jij je schoen zetten, zullen we dat dan maar samen gaan doen?’
Ik kruip in bed.
‘Ik ben moe, een beetje moe.’
’Heus papa Judith zal wel verdrietig zijn maar als je al 9 bent moet je niet verdrietig worden hè papa want dan ben je al hartstikke groot.’
Mijn vader glimlacht.
‘Ja dan ben je al hartstikke groot. Ik denk dat Judith ook wel een beetje moet huilen soms, denk je niet?’
Ik neemt plaats in hun bed en leg mijn hoofdje op zijn schouder.
’Judith is hartstikke dom want die denkt echt dat hij op een dak rijdt met zijn paard, Sinterklaas is gewoon dom.’
‘Papa?
‘Ja schat?’
’Zullen wij het haar dan voorzichtig vertellen, het komt allemaal echt wel goed toch? Als ze maar wil.’

Deel dit met anderen!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

5 reacties op “Boterham met hagelslag”

  1. Mary van Vliet schreef:

    Het is steeds een feestje om een verhaal van Ingrid te lezen. Het leest duidelijk en spreekt mij erg aan.
    Heerlijke “gewone” verhalen maar wel bijzonder beschreven.
    Groetjes, Mary

  2. Ingrid schreef:

    Dank je wel lieve Mary

  3. T. Neuhaus-van Leek schreef:

    Een heel leuk verhaal. Helemaal gedacht vanuit een kind die haar geloof in Sinterklaas verloren heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Volg
  • Volg Het geheim

    Facebook